AKAGERA

Nastaje 2000 rok...
Myślami jestem już przy nadchodzącym sezonie agillity, treningach z moja owczarką, która dość dobrze się
zapowiadała, niestety "drużyna" oznajmiła, że nie mogę uczestniczyć w zawodach bo owczarka nie posiada rodowodu.
Zatem powstaje pomysł na zakup psa z rodowodem. Może dobermana ? Są szybkie, zwinne, zdecydowanie
lepsze niż 45 kilogramowy owczarek niemiecki. Odwiedzam nasz ZK nieśmiało, nie mam wiedzy, nie mam odwagi,..
jedyne co wiem, to że nie chcę szczeniaka, ale podrośnietego psa. W ZK spotykam przemiłego pana, który
uświadamia mnie, że obecnie nie ma nikt na sprzedaż podrostków, ale oczekiwany jest miot po jego psie i suni
z Leszna. Decyzja zapadła.. W tamtym czasie nie mając wiedzy ani doświadczenia przy wyborze szczeniaka
mogę jedynie powiedzieć UFFFF, ponieważ miałam więcej szczęścia niż rozumu. Czerwiec .. do domu przyjeżdża
Arlenka, ja niestety przywykłam do owczarków, które nie miały nigdy tego temperamentu i robię błąd za błędem,
starając się z dobermana zrobić owczarka, wyspokoić na siłę normalnego psa. Druzyna agillity rozpada się,
moje plany prysnęły jak bańka mydlana, pozostało pytanie co teraz ? Skoro agillity nie możemy to może obrona ?
Tak, to mnie zawsze "kręciło", pies miał być groźny i bronić.. Na szczęście spotykam na swej drodze szkoleniowca,
który wyjaśnia mi, że obrona - tak, ale sportowa. Wchodzimy w to. Arlenka uczy się doskonale, pięknie tropi..
na draże orzechowe (?). Obrona to jej żywioł, bez problemu dogadujemy się w posłuszeństwie. Po kursie zdajemy
dość ładnie IPO1. Nasz trener jednak uznaje, że to na tyle, że pies nie podoła zdaniu IPO2. Był w błędzie, nie ma
dla mnie rzeczy niemozliwych. Kupuje rękaw, klina, i szlifuje psa sama, nie mamy deptaczy, ślady do końca
układam na siebie. Egzamin zdaję ze złotym medalem i doskonałymi punktami. Niestety fatalna w skutkach kontuzja
Arleny, spowodowana spotkaniem z pozorantem, który nie jest w stanie przyjąć poprawnie tak szybkiego psa
powoduje odunięcie od sportu na cały rok. Po tym czasie wiedziałam juz, że Arlen nie jest juz tak zdecydowana i
chętna do pracy, owszem pracowała ale nie sprawiało jej to tyle przyjemności. Zatem odpowiedź była jedna..

Hodowla. Pierwsze krycie, pierwszy miot w 2003 roku , decyzja o pozostawieniu jej córki - Heski i
marzenia o IPO3. Arlena zakończyła karierę więc poświęciłam czas Hesce, która nie miała w sobie takiej zaciętości i
bojowości co jej matka. Jednak treningi przyniosły efekt i zdalismy IPO1, następnie IPO2. Niestety błędy popełnione
przy szkoleniu, brak odpowiedniego pobudzenia i motywacji uniemozliwiły nam zdanie IPO3. Startowalismy krótko w
Obedience, ale nie sprawiało mi to radości, nigdy nie kręciło mnie samo posłuszeństwo. Heska została sunia hodowlaną i
zakończyła karierę w obronie.

W międzyczasie Heskowej kariery w 2004 roku przegladając internet zapragnęłam aby zamieszkała u nas dziewczynka
ze zdjęcia...obserwując jedynie fotki, nie kontaktujac się wcześniej z hodowcą postanowiłam, że Malina będzie moja.
Uprosiłam mamę, no i dzięki uprzejmości Valentiny - właścicielki ojca szczeniat udało nam się sprowadzić
Malinę z dalekiego St. Petersburga. Zaczął się "koszmar" mojego zycia. Przybyła do mnie choleryczka, która
nijak nie pasowała do moich wyrównanych, zrównoważonych suczek, już wtedy wiedziałam, że pogłebienie wiedzy
szkoleniowej nad wyraz mi się przyda. Malina starała się pozbawić mnie ostatnich cząstek wytrzymałości psychicznej
swym charakterem niezależnego psa. Jej wyszkolenie zabrało mi mnóstwo czasu i energii, ale było warto. Jej twardość,
nieustepliwość, zdecydowanie i "francowata" natura pomogły nam stac sie przyjaciółkami, które razem dosięgną celu.
Po wielu trudnych latach zdałyśmy IPOV następnie IPO1, IPO2... Startowałysmy w zawodach PT.
Jednak Malina ponad wszystko kochała obrone, potrafiła zapomnieć o świeżo urodzonych szczeniętach, potrafiła
nie jeść, nie pić byle by tylko dopaść swój umiłowany rękaw. Zostało jej to do dziś. Rosyjska krew zawładnęła mną
i nie wyobrażałam sobie, abym mogła mieć w domu psy o słabszych predyspozycjach do pracy.

W miedzyczasie w 2005 roku przybyła do mnie z Ukrainy kolejna sunia, która "trzymała mnie przy życiu".
Czara... Przyjechala w wieku 8 miesięcy, zepsuta, twardogłowa istota, która za nic nie chciała się podporządkować
istniejącym u nas zasadom, zawsze miala własne zdanie na każdy temat, także w szkoleniu była wyjątkowa,
nie tylko nie chciała się szkolić ale i robiła wszystko abym to ja dla niej pracowała. Współpraca z nią była
niezmiernie trudna i bez efektów. Podjęłam jednak rękawice...Odeszła Rendusia, miała 12 lat....

Rok 2006 , jest z nami Arlenka, Heska, Malina i Czara, szkolimy się i wystawiamy.
Rok 2006 to także rok przeprowadzki, spełnienia marzeń o posiadaniu domu z ogrodem, o placu szkoleniowym,
o własnym hotelu dla psów. Żyć nie umierać, jednak marzenia sie spełniają, czasami przypadkiem. Czułam się
jak pączek w maśle,.. własny dom, ogromny ogród, który przerobiliśmy na plac szkoleniowy, fajni sąsiedzi
podzielający moją pasję i moja gromadka wspaniałych psów, których oczy lśniły podczas każdego spaceru
do lasu oraz kiedy mogły spędzić na powietrzu więcej czasu, szczególnie treningi mogły sie odbywać kiedy tylko
sobie zapragnęłam. No a także było to rok rozpoczęcia mojej współpracy z doskonałym czeskim szkoleniowcem
Liborem, który otworzył mi oczy na wiele kwestii oraz pomógł podnieść kwalifikacje, równocześnie moje psy
zaczęły mieć coraz lepsze wyniki w pracy.

Rok 2007 to rok podjęcia trudnej decyzji. Bardzo złe nawyki Czary z poprzedniego domu oraz
brak możliwości współpracy na większą skalę przyczyniły się do podjęcia decyzji o oddaniu jej w dobre ręce..
Trafiła w odpowiednie ręce, do ludzi, którzy mieli więcej cierpliwości i ochoty na prostowanie jej charakteru i nawyków.
To także rok miłej, aczkolwiek nieoczekiwanej niespodzianki. Dostałam meila, w którym Valentina pokazała mi
miot po swym psie Titanie, miot jedynie do oceny, nie było mowy o jakimkolwiek zakupie. Podobała mi się z
tego miotu jedna suczka, która nieoczekiwanie, bez wcześniejszych ustaleń przyjechała do mnie z Ukrainy.
Nie była ani zamówiona, nie miałam w planie kolejnego psa ! Spontaniczna decyzja Valyi i Janka była u mnie.
Przyjechała jako prezent :) Co by nie mówić, trafiła mi się gwiazdka z nieba, zrównoważona sunia, z doskonałym
socjalnym charakterem, kochająca wszystko i wszystkich. Nie mogłam od życia chcieć niczego lepszego niż taki egzemplarz.

Rok 2008 to także rok naszej prywatnej tragedii.
Odeszła od nas założycielka hodowli oraz moja największa przyjaciółka, która towarzyszyła mi w różnych chwilach
mojego życia, tych miłych i tych złych, była zawsze przy mnie, wspierała mnie. Niestety przegraliśmy tą nierówną
walkę z nowotworem. Arlenka poddała się i nie chciała już walczyć, uszanowałam to i przeprowadziłąm ją przez
Tęczowy Most. Nigdy się tak podle nie czułam. Podjęcie decyzji o eutanazji Kogoś, dzięki któremu czulam, że
kocham było dla mnie zbyt trudne. Jednak szacunek dla Niej wymógł na mnie tą decyzję. Pustka po Arlenie była
nie do przyjęcia, ale na szczęście była z nami Hesia, Malina i Jana. Dodatkowo mimo wszystko tęskniłam za
Czarą i jej pięknym czekoladowym kolorem sieści, więc z kolejnego miotu Maliny zostawiłam sobie Demę.
Temperamentu jej nie brakowało, co przyprawiało mnie o zawrót głowy...Wiedziałam, że nie będzie z górki. Dema
pokochała i wybrała mnie na swojego przewodnika i współpraca z nią była wspaniała.

I tak oto skończył się 2008 rok rok a zaczął 2009 . Rok egzaminów, kolejnych obozów,
dni szkoleniowych.

Rok 2010 , kurcze, to już 11 lat przygody z dobermanami. Nie czuję tych lat,
nadal się ucze i uczyć będę. Żyję w otoczeniu moich największych przyjaciół - dobermanów. Mieszka ze mna sześć
serduszek, które biją tylko dla mnie, które swoją obecnością i miłością potrafią czynić cuda i pomagają zmierzyć
się z dniem codziennym. Jest to rok pełny planów nie tylko szkoleniowych ale także i wystawowych. Moja teoria
hodowlana zaczyna zmieniać tory, zaczynam poważnie myśleć o ukierunkowaniu sie choć częściowo na linie
użytkowe, krycia już nie są podyktowane uzyskaniem "pięknych i mądrych psów", które nie wniosą do hodowli
nic więcej niż podstawy. Zaczynam myśleć o kryciach czeskimi i niemieckimi psami, których rodowody pełne
sa wartościowych psów i suk mających coś więcej niż IPO1. Ten plan wdrażać będę powoli ale do skutku.
Ramy się zamknęły.

Rok 2011 to kolejny rok niespodzianek, zmian planów i decyzji życiowych.
Początkiem roku wzięłam ślub :) ... Postanowiłam także, że moje hodowlane suczki odpoczną conajmniej 1.5 roku
od ostatnich szczeniąt, był to czas dla mnie, dla męża i dla naszych współnych spraw.

Rok 2012 Zaczął się koszmarnie... Początkiem roku - 10.01 Odeszła moja ukochana Dema...